You are here: Home » Χωρίς κατηγορία » Σχεδιασμός και Ενορχήστρωση

Σχεδιασμός και Ενορχήστρωση

Σχεδιασμός και Ενορχήστρωση.

Σύμφωνα με τη θεωρία του Bandura, η μάθηση στο πλαίσιο της κοινωνικο – γνωστικής θεώρησης πραγματώνεται μέσω τεσσάρων βασικών διαδικασιών, που εξασφαλίζουν την αποτελεσματικότητά της και τη σωστή λειτουργία της. Οι διαδικασίες αυτές, απαραίτητες και αλληλοσυνδεόμενες, διέπουν το φαινόμενο της μάθησης ολοκληρώνοντας το και είναι οι διαδικασίες προσοχής, διατήρησης, παραγωγής και κινήτρων. Η έννοια των κινήτρων είναι ιδιαίτερα σημαντική διότι προηγείται της απόφασης του μαθητή να αναπαράγει άρα και να κάνει κτήμα του τη νέα γνώση (Δανάσσης – Αφεντάκης, 2000).

Επιπλέον σύμφωνα με τη θεωρία του Εποικοδομισμού (Constructivism), η μάθηση ορίζεται ως μια υποκειμενική και εσωτερική διαδικασία οικοδόμησης νοημάτων και θεωρείται ως το αποτέλεσμα οργάνωσης και προσαρμογής των νέων πληροφοριών στις ήδη υπάρχουσες γνώσεις. Πρόκειται για  μια ενεργή διαδικασία μέσα στην οποία η έννοια δημιουργείται στη βάση της εμπειρίας, ενώ η γνώση κατασκευάζεται μέσα από την εμπειρία (Μακρή-Μπότσαρη κ.ά., 2006). Έτσι προκύπτει πως οι μαθητές λαμβάνουν ενεργούς ρόλους στη διαδικασία της μάθησης ενώ οι εκπαιδευτικοί υποστηρικτικούς.

Ο Vygotsky εισηγητής της κοινωνικοπολιτισμικής προσέγγισης της μάθησης υποστηρίζει πως η ανάπτυξη του παιδιού προωθείται από τη μάθηση και δεν μπορεί να διαχωριστεί από το κοινωνικό της πλαίσιο. Σύμφωνα λοιπόν με τη θεωρία του στο πλαίσιο της εκπαίδευσης πρέπει να δημιουργούνται στην τάξη περιστάσεις συνεργατικής μάθησης ανάμεσα σε ομάδες με διαφορετικά επίπεδα ικανότητας και να μειώνεται η βοήθεια εκ μέρους των εκπαιδευτικών ενώ ενισχύεται η ανάληψη ευθυνών από τους μαθητές. Η Κοινωνικοπολιτισμική Θεωρία του Vygotsky εφαρμόζεται σε συνεργατικά περιβάλλοντα μάθησης υποστηριζόμενα από Η/Υ. Η συνεργατική μάθηση βασίζεται στην αλληλεπίδραση του εκπαιδευομένου με το μαθησιακό στόχο και τα διαθέσιμα εργαλεία στα πλαίσια ενός κοινωνικοπολιτισμικού πλαισίου αναφοράς (Στεφανίδης, 2014)

Πλέον χάρη στα σύγχρονα περιβάλλοντα των ΤΠΕ οι μαθητές έχουν πρόσβαση σε νέες μεθοδολογίες επίλυσης προβλημάτων και καλλιεργούν νέου τύπου δεξιότητες (σχεδιασμός και μοντελοποίηση λύσεων, δημιουργικότητα, κριτική και αναλυτική σκέψη, συνθετική ικανότητα, διερευνητική μάθηση, αλληλεπίδραση, συνεργατική επίλυση προβλημάτων) (Τζιμογιάννης 2007). Η σύγχρονη τεχνολογία υποστηρίζει τη συνεργασία, την εμπλοκή και την αλληλεπίδραση μέσω της υποστηριζόμενης από υπολογιστή συνεργατικής μάθησης (Computer Supported Collaborative Learning CSCL).  Πρόκειται για τη συγγραφή, την έκδοση, το διαμοιρασμό και την εκτέλεση μαθησιακών αντικειμένων (Units of Learning UOLs). Για να προκύψουν τα τελευταία συνδυάζονται οι παιδαγωγικές θεωρίες που αναφέρθηκαν νωρίτερα με σχεδιαστικά πρότυπα (design patterns) ώστε να δημιουργήσουν πρότυπα ροής συνεργατικών δραστηριοτήτων (Collaborative Learning Flow Patterns, CLFPs) και τελικά να διαμορφωθούν μέσω ειδικών εργαλείων (Τσουμάκης 2008).

Ενώ είναι αποδεδειγμένο πως οι εκπαιδευτικοί επιθυμούν και είναι θετικοί στο να υιοθετήσουν τις ΤΠΕ ως εργαλείο διδασκαλίας και μάθησης  σύμφωνα με την έρευνα των Jimoyannis & Komis (2007) μεταξύ των εμποδίων που αναφέρουν  εντοπίζεται η δυσκολία της διαχείρισης και του συντονισμού των δραστηριοτήτων που βασίζονται  στη χρήση των ΤΠΕ. Ωστόσο οι τεχνολογικές εξελίξεις στα σχολεία μετατρέπουν πλέον τον τρόπο που οι εκπαιδευτικοί διαχειρίζονται τις τεχνολογικά βελτιωμένες τάξεις (technology- enhanced classroom TEL) μιας και είναι απαραίτητη η οργάνωση εκπαιδευτικών σεναρίων με δραστηριότητες σε διαφορετικά επίπεδα. Σε αυτό το σημείο προκύπτει απαραίτητα ένας διαφορετικός τρόπος οργάνωσης η ενορχήστρωση (orchestration) της τάξης, ένα θέμα  του οποίου η δημοτικότητά  αυξάνεται τα τελευταία χρόνια.  (DillenbourgJärvelä, S. & Fisher, 2009)

Μια κεντρική ιδέα της ενορχήστρωσης είναι πως η εισαγωγή τεχνολογιών μάθησης στην τάξη θα πρέπει να διευκολύνει τη διαχείρισή της αντιμετωπίζοντας την πληθώρα των εμποδίων πρακτικών (χώρος, χρόνος, πειθαρχία, συμμετοχή) και μη. Ασφαλώς τα ενοποιημένα εκπαιδευτικά σενάρια (integrated scenarios) περιλαμβάνουν δραστηριότητες που πραγματοποιούνται με ή χωρίς την υποστήριξη ψηφιακών τεχνολογιών που πλέον δεν περιορίζονται σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή στην τάξη, αλλά και στη χρήση διαδραστικών πινάκων, ταμπλετών, έξυπνων τηλεφώνων και του διαδικτύου. Επιπλέον η διαδικασία της μάθησης και των δραστηριοτήτων  παύει να είναι μόνο ατομική και οργανώνεται και σε μικρές ομάδες, σε μεγαλύτερες, σε επίπεδο τάξης ή και μεγαλύτερης κοινότητας.

Όπως αναφέρει η Luckin, η τάξη πλέον είτε φυσική, ηλεκτρονική ή μικτή έχει μεταμορφωθεί σε ένα σύνθετο τεχνολογικό οικοσύστημα. Προφανώς ο ρόλος του εκπαιδευτικού σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι πολυπλοκότερος, αφού καλείται πια να δημιουργήσει τις κατάλληλες δραστηριότητες για τους μαθητές και να ενισχύσει τις συνεργατικές τους δεξιότητες  προσπαθώντας παράλληλα να προβλέπει και να διαφυλάσσει την ομάδα από τα τυχόν προβλήματα που θα προκύψουν.

Οι Prieto, Juan I. Asensio-Pérez, Muñoz-Cristóbal ,Jorrín-Abellán Dimitriadis Gómez-Sánchez στην έρευνά τους Supporting orchestration of CSCL scenarios in web-based Distributed Learning Environments κάνουν λόγο για τα περιβάλλοντα μάθησης παντού (Ubiquitous Learning Environments ULEs) εξηγώντας πως οι φορητές συσκευές αποτελούν όλο και περισσότερο μέρος της εκπαίδευσης και συζητούν πως πρόκειται για ένα επιπλέον φορτίο για τους εκπαιδευτικούς. Οι τελευταίοι καλούνται να διαχειριστούν και να συντονίσουν τους πόρους αυτών των σύνθετων εκπαιδευτικών σεναρίων έχοντας έναν ενεργητικό ρόλο μέσω του οποίου συντονίζουν τόσο τους μαθητές (ομάδες) όσο και τα εργαλεία, μια διαδικασία που σε ένα μεταφορικό πλαίσιο σκέψης παραπέμπει στην ενορχήστρωση.

Όπως σημειώνουν οι Dimitriadis, Prieto και Ignacio (2011) ο ορισμός της παραπάνω διαδικασίας με το δανεισμό της λέξης ‘ενορχήστρωση’ από τη μουσική απαντάται αρχικά ως πρόταση του Dillenbourg στις αρχές του 2000 ο οποίος την προσδιορίζει ως τη ‘διαχείριση πολλαπλών δραστηριοτήτων με πολλαπλά εμπόδια στον πραγματικό χρόνο’ μιας φυσικής τάξης. Στη συνέχεια πολλοί μελετητές υιοθέτησαν τον όρο  ερευνώντας εργαλεία, στρατηγικές και συστήματα που μπορούν να υποστηρίξουν τους εκπαιδευτικούς  στο συντονισμό των μαθησιακών ευκαιριών.

Συγκεκριμένα στην περίπτωση της CSCL, στην οποία στρέφεται όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον των μελετητών τις τελευταίες δεκαετίες, όπως αναφέρει ο Dillenbourg τα αποτελέσματα σε επίπεδο έρευνας είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά. Προκύπτει ωστόσο από τις εμπειρικές μελέτες πως είναι απαραίτητος επιπλέον σχεδιασμός βασισμένος σε καλές πρακτικές και προϋπάρχουσες γνώσεις ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες αποτελεσματικών διαδικασιών διδασκαλίας και μάθησης (Dimitriadis 2012).  Σύμφωνα με τον Dimitriadis τα στοιχεία που πρέπει να προβλεφθούν για  τον σχεδιασμό είναι το σχέδιο του μαθήματος, οι δραστηριότητες αξιολόγησης, το αναλυτικό πρόγραμμα και οι ανάγκες των μαθητών καθώς και τα εμπόδια και οι έκτακτες καταστάσεις. Προκειμένου να ξεπεραστούν τα εμπόδια συνίσταται η σωστή χρήση των εργαλείων υποστήριξης.

Στο άρθρο  Scripting and monitoring meet each other: Aligning learning analytics and learning design to support teachers in orchestrating CSCL situations των María Jesús Rodríguez-Triana, Alejandra Martínez-Monés,Juan I. Asensio-Pérez και Yannis Dimitriadis  αναλύεται μια στρατηγική υποστήριξης για τους εκπαιδευτικούς στην ενορχήστρωση της τάξης μέσω υποστηριζόμενης από υπολογιστή συνεργατικής μάθησης, με κύριο στόχο της έρευνας να υποστηρίξουν τους εκπαιδευτικούς να παρακολουθήσουν (monitoring)αν ό, τι αποφασίζουν κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού τελικά επιτυγχάνεται ή όχι σε μικτά σενάρια CSCL. Ουσιαστικά προτείνει τη σύνδεση των παιδαγωγικών αποφάσεων που λαμβάνονται την ώρα του σχεδιασμού με τα δεδομένα που προκύπτουν από την ανάλυση των αλληλεπιδράσεων των εμπλεκομένων με σκοπό να βοηθήσουν τους εκπαιδευτικούς στον σχεδιασμό και στη διαχείριση των CSCL σεναρίων. Τα συμπεράσματα προκύπτουν μέσω μιας έρευνας βασισμένης στη σχεδίαση (DBR) διάρκειας 3 ετών που πραγματοποιήθηκε μέσω τριών διαφορετικών προσεγγίσεων και συμπεριλάμβανε 7 μελέτες (συνδεδεμένες με 7 μαθήματα) σε αυθεντικά CSCL  σενάρια με 5 εκπαιδευτικούς, στο πανεπιστήμιο του Valladolid στην Ισπανία από τον Οκτώβριο του 2010 έως το Μάιο του 2013 με τη συμμετοχή 365 μαθητών από διαφορετικά έτη και τμήματα.

Τα σενάρια είχαν τα εξής κοινά στοιχεία:

  • Μικτά CSCL σενάρια (δραστηριότητες υποστηριζόμενες από υπολογιστή και πρόσωπο με πρόσωπο).
  • Δραστηριότητες μάθησης ομαδικές και ατομικές.
  • Δράση εντός και εκτός της τάξης.
  • Χρονικό πλαίσιο 2 – 4 εβδομάδων ανά σενάριο.
  • Τεχνολογική υποστήριξη από περιβάλλοντα μάθησης μέσω του διαδικτύου (Distributed Learning Environments DLEs). Ενσωματώθηκαν πλατφόρμες ηλεκτρονικής μάθησης και εξωτερικά εργαλεία όπως wikis, blogs και άλλα.

Τα δεδομένα της έρευνας συλλέχθηκαν με μικτές μεθόδους από τους καθηγητές, τους φοιτητές, τους μελετητές και την υπολογιστική υποστήριξη.

Σύμφωνα με τους μελετητές της έρευνας ένας βασικός σκοπός των CSCL σεναρίων είναι η επίτευξη της αποτελεσματικής συνεργασίας. Για το σκοπό αυτό είναι απαραίτητες ορισμένες στρατηγικές υποστήριξης που βοηθούν στην ενορχήστρωση. Γνωρίζοντας από προηγούμενες έρευνες την χρησιμότητα του σχεδιασμού μάθησης (Learning Design LD) και της ανάλυσης των μαθησιακών δεδομένων(Learning Analytics LA) επιχειρήθηκε η ένωσή τους ώστε οι πληροφορίες από τα εργαλεία LA να συνδεθούν με τις ανάγκες των εκπαιδευτικών για την διαχείριση των δραστηριοτήτων της μάθησης.  Τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά δεδομένου πως επετεύχθησαν οι στόχοι της έρευνας και οι εκπαιδευτικοί  ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσουν τα δεδομένα που προέκυπταν χάρη στο monitoring και να βελτιώσουν το σχεδιασμό τους, να εμπλουτίσουν τα σενάριά τους, να προβλέψουν πιθανά προβλήματα και να συλλογιστούν σχετικά με τα αποτελέσματα των μαθητών.

Στη μελέτη των  ερευνών σχετικά με την ενορχήστρωση της τάξης σε συνεργατικό περιβάλλον ξεχωρίζει ιδιαίτερα το γεγονός πως η διαδικασία της μάθησης πραγματοποιείται χάρη στη χρήση εργαλείων που βοηθούν τους μαθητές να ενεργούν και να μαθαίνουν πράττοντας, σε αντίθεση με τα δεδομένα της μέχρι σήμερα εκπαίδευσης που παρέχει υλικό έτοιμο προς αποστήθιση και κατανάλωση  και συγκρούεται με την έννοια των κινήτρων του Bandura εμποδίζοντας τελικά την κατάκτηση της γνώσης.

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι πράγματι απαιτητικός όπως προκύπτει από τις έρευνες στο πεδίο που μελετούν όλο και περισσότερες στρατηγικές υποστήριξής τους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα είχε η εφαρμογή της ενορχήστρωσης σε τάξη εκμάθησης ξένης γλώσσας ανηλίκων μαθητών με μικτά σενάρια CSCL με σκοπό να καταγραφούν τα οφέλη της διαδικασίας για τον εκπαιδευτικό και τους μαθητές αλλά και οι στρατηγικές που την υποστήριξαν καλύτερα.

Βιβλιογραφία

Δανάσσης – Αφεντάκης, Α. Παιδαγωγική Ψυχολογία. Μάθηση και Ανάπτυξη. Αθήνα, 2000.

Dillenbourg, P. The relevance of ‘classroom orchestration’for Technology Enhanced Learning. EPFL, July 16th 2011

Dillenbourg, P., Jarvela, S., & Fischer, F. The evolution of research in computer-supported

collaborative learning: From design to orchestration. In N. Balacheff, S. Ludvigsen, T. de Jong, A. Lazonder & S. Barnes (eds.), Technology-Enhanced Learning: Principles and products, 2009.

Dimitriadis, Y. Supporting Teachers in Orchestrating CSCL Classrooms. Ανακτήθηκε από http://www.etpe.gr/custom/pdf/etpe1684.pdf

Munoz-Cristobal, J.A.; Jorrin-Abellan, I.M.; Asensio-Perez, J.I.; Martinez-Mones, A.; Prieto, L.P.; Dimitriadis, Y., «Supporting Teacher Orchestration in Ubiquitous Learning Environments: A Study in Primary Education,» Learning Technologies, IEEE Transactions on , vol.8, no.1, pp.83,97, Jan.-March 1 2015.

The Computer Supported Collaborative Learning (CSCL) Conference 2013, Volume 1.

Jimoyiannis, A., & Komis, V.  Examining teachers’ beliefs about ICT in education: Implications of a teacher preparation programme. Teacher Development, 11(2), 149-173, 2007.

Rodríguez-Triana, M. J., Martínez-Monés, A., Asensio-Pérez, J. I. and Dimitriadis, Y. (2015), Scripting and monitoring meet each other: Aligning learning analytics and learning design to support teachers in orchestrating CSCL situations. British Journal of Educational Technology, 46: 330–343. doi: 10.1111/bjet.12198

Luckin, R. The learner centric ecology of resources: a framework for using technology to scaffold learning. Computers & Education, 50, 449–462, 2008.

Stellar Network of Excellence in TEL (2010). WP1: The grand research challenge for TEL ανακτήθηκε από: http://www.stellarnet.eu/programme/wp1/

Στεφανίδης, Φ. Διαδικτυακές Εκπαιδευτικές Κοινότητες: Εποικοδομισμός και Συνεργατικά Μοντέλα Μάθησης. Τ.Ε. Διοικητικής Τεχνολογίας, Κοζάνη, 2014

Τσουμάκης, Π. Σχεδίαση Συνεργατικών Σεναρίων Μάθησης με Αυτοματοποιημένο Τρόπο. Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Πειραιάς, 2008

Τζιμογιάννης, Α., Σιορέντα, Α. Η μοντελοποίηση ως εργαλείο ανάπτυξης της κριτικής και δημιουργικής σκέψης. Σύγχρονες διδακτικές προσεγγίσεις για την ανάπτυξη κριτικής – δημιουργικής σκέψης. Αθήνα, 2009.

9 Comments

  1. Πολύ ενδιαφέρον και κατατοπιστικό άρθρο για ένα ομολογουμένως δύσκολο θέμα.Η έννοια της ενορχήστρωσης, της συνεργασίας και των ΤΠΕ αντιλαμβάνομαι ότι είναι αλληλένδετες. Έλενα αυτό που ήθελα να σε ρωτήσω είναι αν η ενορχήστρωση έχει εφαρμοσθεί -ερευνητικά- και σε άλλες βαθμίδες πέραν της τριτοβάθμιας. Και αν υπάρχει κάποια χώρα που να την έχει εντάξει στις εκπαιδευτικές πολιτικές της.

    • Και αν υπάρχει κάποια χώρα που να την έχει εντάξει στις εκπαιδευτικές πολιτικές της ή είναι καθαρά σε θεωρητικό στάδιο; (λογω της προσφατης εμφάνισης του όρου)

  2. Θα μείνω στο σημείο όπου αναφέρεται η γνώμη της Luckin για τη μεταμόρφωση της τάξης σε ένα σύνθετο τεχνολογικό οικοσύστημα. Αφού για τους μαθητές η χρήση οποιασδήποτε μορφής ψηφιακών μέσων αποτελεί κάτι το γνώριμο, δε θα πρέπει να εστιάσουμε στον εκπαιδευτικό; Θέλω να πω πως κάποιοι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν λιγότερα πράγματα για την τεχνολογία από τους μαθητές τους. Παράλληλα, είναι διστακτικοί ως προς τη χρήση ΤΠΕ στην τάξη. Ακόμα και να το κάνουν, όμως, αποδεικνύεται ότι απαιτούνται πολλές δεξιότητες από αυτούς, όπως είναι η συνεργασία. Θέτω πάλι το ερώτημα, που είχα θέσει σε άλλο άρθρο: Γιατί θεωρούμε δεδομένο ότι οι εκπαιδευτικοί ξέρουν να συνεργάζονται κι άρα μπορούν να το διδάξουν και στους μαθητές τους; Πού ακριβώς στην αρχική εκπαίδευση ορισμένων από εμάς, μάθαμε να συνεργαζόμαστε ή αποκτήσαμε όλες αυτές τις δεξιότητες, που θεωρούνται δεδομένες και απαραίτητες, και πότε ακριβώς επιμορφωθήκαμε πάνω σε αυτά τα ζητήματα; Ουσιαστικά, οι εξελίξεις τρέχουν και από πίσω από αυτές τρέχουν κι οι εκπαιδευτικοί για να τις προλάβουν… Απαιτείται, λοιπόν, ο κάθε εκπαιδευτικός, ξεχωριστά, να έχει ανοικτές τις κεραίες του στο καινούριο και είναι δική του ευθύνη και να το εντοπίσει, αλλά και να το μάθει, έτσι ώστε να το χρησιμοποιήσει. Η καλή ενορχήστρωση της τάξης πιστεύω ότι είναι, κυρίως, θέμα εμπειρίας. Είναι πλέον βέβαιο ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού μέσα και έξω από την τάξη είναι περίπλοκος και απαιτητικός!

    • Θα συμφωνήσω μαζί σου Βασιλική ότι κάποιες ικανότητες-γνώσεις-τεχνικές, σχετικές κυρίως με τις ΤΠΕ, θεωρούνται δεδομένες στην διατύπωση των νέων θεωριών…το διαπίστωσα αυτό ψάχνοντας και για το δικό μου άρθρο. Νομίζω πως πρόκειται για καινοτόμες προτάσεις που είτε βρίσκονται ακόμη σε θεωρητικό σταδιο, είτε τώρα αρχίζουν να εφαρμόζονται σε τάξεις. Συνεπώς εμπλέκουν ότι πιο σύγχρονο από στον τομέα των νέων τεχνολογιών (λογισμικά ή/και gadgets). Το ερώτημα λοιπόν είναι «σε ποιους εκπαιδευτικούς απευθύνονται αυτές οι θεωρίες;»
      Αν κατάλαβα σωστά τον συλλογισμό σου… :)

  3. Εύη στα άρθρα που μελέτησα συνάντησα μελέτες που έγιναν και στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε σχολεία της Ισπανίας με αντίστοιχα ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Ωστόσο οι μελέτες είναι αρκετά πρόσφατες, πρόκειται ακριβώς για νέες μεθοδολογίες που εφαρμόζονται, μελετώνται και εξελίσσονται υποστηρίζοντας τους εκπαιδευτικούς στο απαιτητικό έργο τους.

  4. Βασιλική όντως οι εκπαιδευτικοί υστερούν στη συνεργασία, περισσότερο όμως θεωρώ πως υστερούν στον σχεδιασμό που είναι και η βάση της ενορχήστρωσης. Βεβαίως αν παρατηρήσουμε την κοινωνία είναι σαφές πως και στους υπόλοιπους κλαδους εντοίζονται τα ίδια προβλήματα. Στηριζόμενη πάλι στον Bandura αλλά και στην εμπειρία μου θα ήθελα να επισημάνω πως οι μαθητές κατακτούν και επαναλαμβάνουν τις γνώσεις μιμούμενοι τους δασκάλους τους. Εμείς λοιπόν όπως σωστά τονίζεις δεν μάθαμε έτσι. Αν η αλλαγή που θέλουμε να φέρουμε όμως δεν ξεκινήσει από εμάς, προφανώς δεν θα ξεκινήσει. Άλλωστε η αρχή είναι το μεγάλο βήμα, στη συνέχεια τα οφέλη της συνεργασίας είναι τέτοιας έκτασης που όπως δείχνουν οι έρευνες η εξέλιξη έρχεται πολύ γρήγορα. Το τελευταίο πιστεύω πως μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε και όσοι έχουμε ήδη κάνει το βήμα!

  5. Την έννοια της ενορχήστρωσης τη συνάντησα για πρώτη φορά στη διάλεξη του κ. Δημητριάδη (όπως οι περισσότεροι υποθέτω!). πραγματικά είναι απόλυτα συνυφασμένη με την συνεργασία, τις ΤΠΕ και τον κατάλληλο εκπαιδευτικό σχεδιασμό από μεριά του εκπαιδευτικού για να έχει τα αναμενόμενα μαθησιακά αποτελέσματα. Θα συμφωνήσω κι εγώ Βασιλική με το συλλογισμό σου για το πώς πρέπει να διαχειρίζεται ο εκπαιδευτικός τις καταστάσεις και κατά πόσο είναι ικανός και εκπαιδευμένος για τέτοιου είδους μαθησιακά σενάρια!

  6. με αφορμή την πιο πάνω κουβέντα σχετικά με την συνεργασία και το ποιος οφείλει να μας επιμορφώνει, ώστε να αποκτήσουμε συνεργατικές δεξιότητες, συμφωνώ οτι κανένας δεν μας επιμόρφωσε κατά την περίοδο των προπτυχιακών σπουδών μας αναφορικά με την συνεργασία και την ενορχήστρωση, αναφορικά με την εκπόνηση καινοτόμων προγραμμάτων, αναφορικά με την χρήση των ΤΠΕ στην εκπαίδευση και πολλά άλλα(αποφοίτησα το 2003 και ναι δεν έχω επιμορφωθεί σε όλα αυτά και σε άλλα τόσα).εφόσον λοιπόν κανείς δεν μας επιμόρφωσε, τότε δεν χρειάζεται να δοκιμάσουμε, δεν χρειάζεται να πειραματιστούμε, να αποτύχουμε και να ξαναπροσπαθήσουμε….δυστυχώς, δεν συμφωνώ με αυτή την θεωρία πολλών συναδέρφων μου. ο κάθε εκπαιδευτικός πιστεύω οτι πρέπει να ενημερώνεται κάθε στιγμή για τις νέες τάσεις, θεωρίες, εργαλεία που εισβάλλουν στην εκπαίδευση. οφείλουμε στα πλαίσια της επαγγελματικής μας ανάπτυξης να επιλέγουμε μόνοι μας τον τρόπο εκμάθησης όλων αυτών των νέων τάσεων, στις οποίες ναι μεν κανείς δεν μας επιμόρφωσε, αλλά οφείλουμε για τους μαθητές μας να γνωρίζουμε και να χρησιμοποιούμε. την ενορχήστρωση ως ολοκληρωμένη θεωρία την άκουσα και εγώ πρώτη φορά στην διάλεξη του κ. Δημητριάδη. η συνεργασία όμως που πρότεινε δεν μου ήταν καινούρια (αν και κανείς δεν με επιμόρφωσε). στην τάξη μου είμαι πολύ περήφανη, καθώς οι μαθητές μου εργάζονται αποκλειστικά ομαδοσυνεργατικα σε όλες τις εκφάνσεις του ημερήσιου προγράμματος και τα αποτελέσματα αυτής είναι συναρπαστικά τόσο για την καλλιέργεια συλλογικού πνεύματος όσο και για την προσωπική και ολόπλευρη ανάπτυξη του καθενός. θα ήθελα λοιπόν, να σας παρακινήσω να το δοκιμάσετε στην τάξη σας (και ας μην σας έχει επιμορφώσει κάποιος σχετικά) εφόσον την θεωρία την κατέχετε, φαντασία και δημιουργική διάθεση χρειάζεται ακόμη…..Έλενα το άρθρο σου υπήρξε πολύ ενδιαφέρον!!!

  7. Ελένη, εξαιρετικό άρθρο με άμεση σύνδεση με το πρόσφατο σεμινάριο του κύριου Δημητριάδη. Την πρόκληση του σχεδιασμού και της ενορχήστρωσης μαθήματος δεν αντιμετωπίζει η νέα γενιά των υποψηφίων εκπαιδευτικών που φοιτούν σε προπτυχιακά προγράμματα παιδαγωγικών σπουδών,
    αλλά οι παλαιότεροι εκπαιδευτικοί από τους οποίους απαιτείται να εξασκήσουν τα επαγγελματικά τους καθήκοντα σε ένα ψηφιακό και συμμετοχικό περιβάλλον. ‘Οπως αναφέρεις στο άρθρο σου,μία ολοκληρωμένη προσέγγιση στο σχεδιασμό μαθησιακών δραστηριοτήτων με ψηφιακά μέσα απαιτεί τη συνένωση με άρρηκτο τρόπο της παιδαγωγικής,τεχνολογικής και της γνώσης του αντικειμένου των εκπαιδευτικών και την αναγνώριση της σημασίας της «ικανότητας παιδαγωγικού σχεδιασμού» (pedagogical design capacity, PDK). Όσον αφορά τους εκπαιδευόμενους εκπαιδευτικούς, οφείλουν να εμπλέκονται στην κατασκευή τεχνουργημάτων (artifacts), η οποία συχνά τοποθετείται στο μεταίχμιο μεταξύ θεωρίας και πράξης. Αναμφίβολα, οι εκπαιδευτικοί χρειάζεται να ενημερώνονται, να επιμορφώνονται και να τολμούν διαρκώς.

Γράψτε απάντηση